Vele eeuwen van verdeeldheid liggen achter ons, verdeeldheid veroorzaakt door angst. Angst voor onze ‘heersers’, de elites die in zekere zin ‘eigenaar’ waren van het volk.

In het Nederlands hebben we verschillende woorden die deze ‘bezitstoestand’ van mensen door koninklijke families of (rijke) meesters weergeven: ‘horige’ betekent ‘behorend tot’ en ‘lijfeigene’ betekent ‘met lichaam behorend tot een meester’. Beide woorden duiden in wezen op een slaaf.

In die periode, de middeleeuwen, was slavernij, althans volgens de geschreven geschiedenis, een hiërarchisch gegeven: landeigenaren die boeren toestonden op hun land te werken in ruil voor een deel van de oogst. Het was voor de boer bijna onmogelijk om te vertrekken zonder zijn broodwinning te verliezen.

Het resultaat van duizenden jaren van onderdrukking en slavernij, de kloof tussen arm en rijk, de scheiding tussen klassen, rassen, religies, enzovoort, is de angst en het wantrouwen die veel mensen ervaren. Voor velen is overleven het enige waar ze zich op kunnen richten. Het is nu tijd om daar verandering in te brengen.

Nu er op mondiaal niveau veel dingen spelen en er voorbereidingen worden getroffen om ons nog meer tot slaaf te maken, moeten we opnieuw nadenken over hoe we willen dat onze samenlevingen functioneren. De afhankelijkheid van overheden en bedrijven is naar mijn mening veel te groot. Het is essentieel om NEE te zeggen tegen bepaalde mondiale digitale ontwikkelingen (digitale portemonnees, identiteitsbewijzen, gezondheidsinformatie, enz.).

Van mondiaal naar lokaal

De mensen die denken dat zij de leiding hebben, streven naar een mondiale samenleving die centraal wordt beheerd via een centrale digitale infrastructuur en controlemechanismen. In dat wereldbeeld ben je schuldig totdat het tegendeel is bewezen. Al deze controlemechanismen zijn gebaseerd op een inherent wantrouwen. Ik ben van mening dat wij, het volk, precies het tegenovergestelde moeten doen.

We moeten beginnen met het opbouwen van lokale gemeenschappen die grotendeels zelfvoorzienend zijn, in ieder geval voor onze basisbehoeften zoals voedsel, water, onderdak en energie. Voor andere behoeften moeten we een netwerk van gemeenschappen opzetten die kennis, vaardigheden en goederen uitwisselen. Technologie kan daarbij helpen, maar moet op een gedistribueerde manier worden beheerd, zonder centraal beheer. Er is geen hiërarchie nodig, het collectief is verantwoordelijk voor de genomen beslissingen.

Velen zijn al bezig met het opzetten van gemeenschappen waar mensen samen wonen en werken, of zelfs virtuele gemeenschappen waar mensen elkaar ondersteunen. Er zijn alternatieve geldsystemen beschikbaar om de uitwisseling van goederen en diensten binnen en tussen gemeenschappen te vergemakkelijken.

Hieronder wil ik graag een aantal zaken benadrukken die ik belangrijk vind bij het opzetten van en/of leven in een gemeenschap. Deze zijn gebaseerd op mijn eigen persoonlijke ervaringen.

Evenwaardigheid

Als je eigenaar bent van een groot stuk land en je wilt een gemeenschap beginnen, zijn er een paar dingen waar je rekening mee moet houden, maar eerst wil ik je mijn mening geven over het eigendom van land. In de huidige denkwijze kunnen we eigenaar zijn van bijna alles. Eigenaar van een auto, een huis, een stuk land, spullen in het algemeen. Wat de aarde betreft, vind ik dat niemand eigenaar mag zijn van een stuk van de aarde. De aarde is niet van ons, wij zijn van de aarde. We moeten een stuk land kunnen gebruiken, maar in overeenstemming met het doel dat we met het land hebben en in harmonie met de natuur. Een boer gebruikt bijvoorbeeld land om gewassen te verbouwen die we eten, velen van ons hebben een huis op een stuk land of gebruiken een stuk land als moestuin. Moeten we daar eigenaar van zijn? Ik denk het niet. Zelfs een regering zou geen eigenaar van land moeten zijn. De regering van Brazilië geeft bijvoorbeeld land vrij voor ontwikkeling, dat deel uitmaakt van het Amazonewoud, dat een zeer specifiek doel heeft in de cycli van de aarde. De hele wereldbevolking wordt getroffen wanneer het Amazonewoud wordt gekapt. Wanneer alles wordt gereduceerd tot een geldwaarde, gebeuren er domme dingen. We hebben aardbewustzijn nodig, geen geldbewustzijn!

Terug naar het onderwerp. Als huidige eigenaar van een stuk grond en mogelijk gebouwen, moet u zich er, wanneer u een gemeenschap wilt starten, terdege van bewust zijn dat u de eigenaar bent en de ideeën die u persoonlijk hebt en die u mogelijk wilt opleggen aan de mensen die deel willen uitmaken van uw (?) gemeenschap, goed afwegen. Zorg ervoor dat alles op tafel ligt om een sfeer van vertrouwen, openheid en gelijkheid te creëren met betrekking tot het project om een gemeenschap op te richten. Het is prima om ideeën te hebben over een gemeenschap, maar zorg ervoor dat alles op tafel ligt, zodat mensen kunnen zien of ze daarmee akkoord kunnen gaan of niet.

Wanneer u met een groep mensen bent die een stuk grond willen kopen om een gemeenschap te stichten, bedenk dan hoe u het mede-eigendom van het onroerend goed kunt regelen, zodat mensen kunnen toetreden en ook kunnen vertrekken wanneer dat nodig is, zonder allerlei juridische beperkingen.

Verantwoordelijkheid

Mensen die in gemeenschappen willen leven, moeten verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun eigen daden, woorden en gedachten en voor de collectieve acties. Wanneer er sprake is van verwijten, raken relaties beschadigd en begint de gemeenschap uit elkaar te vallen. Mensen voelen zich minder vrij om openlijk te communiceren, uit angst om beoordeeld en/of beschuldigd te worden. Zelfcensuur als gevolg van deze angst doodt de geest van de gemeenschap.

Communicatie

Essentieel naar mijn mening is geweldloze communicatie, om te kunnen observeren, emoties te uiten, behoeften te verwoorden en verzoeken aan de ander te doen. Er zijn veel bronnen beschikbaar op internet.
Om op een geweldloze manier te kunnen communiceren, is het belangrijk om je emoties onder controle te hebben, niet om de emotie te zijn, maar om deze te hebben. Essentieel naar mijn mening is geweldloze communicatie, om te kunnen observeren, emoties te uiten, behoeften te verwoorden en verzoeken aan de ander te doen. Er zijn veel bronnen beschikbaar op internet.

Al in de observatiefase moet je in staat zijn om op een neutrale manier te observeren, zonder emotioneel te worden en je observaties met die emotie te kleuren.

Dan ben je in staat om de emotie die je in een bepaalde situatie voelt te communiceren, in plaats van die emotie te zijn: “Wat ik waarneem, maakt me geïrriteerd”. Als je de emotie bent, belemmert dat duidelijke communicatie. Wat betreft het werk met het innerlijke kind: wanneer je de emotie bent, druk je in de meeste gevallen de emoties van het innerlijke kind uit, je gedraagt je als het kind.

Een goed begrip van je eigen emotionele landschap helpt om je aan de feiten te houden in plaats van aan interpretaties.

Op deze manier kunt u op basis van de observaties duidelijk uw behoeften aangeven en kunt u om een actie vragen om aan uw behoeften te voldoen.

In communicatie moeten we ons realiseren dat onze oude pijn kan worden getriggerd door acties of woorden van anderen. Het is belangrijk om te beseffen waar die emoties vandaan komen en er niet naar te handelen. We moeten zeker iets met deze emoties doen door ze eerst in onszelf te erkennen. Geef jezelf toestemming om ze te voelen. Dan kun je beslissen wat je ermee wilt doen, de oude pijn oplossen en/of ze communiceren.

Hart

Nu meer dan ooit moeten we ons hart leggen in alles wat we doen. Ons hart vertelt ons waar we onze energie in moeten steken. Ons verstand kan ons helpen om uit te voeren wat ons hart ons ingeeft. Naar mijn mening is dit de juiste manier om dingen te doen. Natuurlijk moeten we soms dingen doen die we niet zo leuk vinden, zoals schoonmaken. Dat hoort bij het leven. Het is ook mogelijk om je hart te leggen in activiteiten, het is een kwestie van het juiste perspectief vinden. Uit eigen ervaring: op een gegeven moment was het mijn taak om doucheruimtes en toiletten schoon te maken in een buitensportcentrum. Om het leuk te maken, verlegde ik mijn perspectief naar de gebruikers van die faciliteiten, hoe zij schone doucheruimtes en toiletten zouden waarderen. Door deze verschuiving in focus kon ik het werk met plezier en voldoening doen.

Samenwerking versus concurrentie

In een gemeenschap is er geen plaats voor concurrentie. We worden ertoe gebracht te geloven dat concurrentie noodzakelijk is om vooruitgang te boeken. Ik vind dit pure onzin. Ik geloof in samenwerking om vooruitgang te boeken op elk gebied van het leven. In de concurrentie tussen bedrijven (als je kijkt naar de hiërarchie van aandeelhouders, is er alleen maar schijnbare concurrentie) wordt de bescherming van uitvindingen door middel van octrooien nagestreefd. De vooruitgang wordt vertraagd omdat bedrijven zo lang mogelijk willen profiteren van hun octrooien voordat nieuwe uitvindingen aan het publiek worden vrijgegeven. Kijk naar de auto, die in wezen nog steeds hetzelfde is als 120 jaar geleden vanwege het gebruik van ‘olie’. De geldmachine. Met samenwerking kunnen we onze grenzen stellen, bijvoorbeeld om alleen in harmonie met de natuur te werken. Met concurrentie is dit bijna onmogelijk vanwege de voortdurende zoektocht naar concurrentievoordeel (de uitspraak van een CEO van een staalfabrikant: “we kunnen niet produceren zonder vervuiling”, vanwege de concurrerende markt, zo goedkoop mogelijk produceren voor maximale winst).

Een gemeenschap bootst de verbinding na die we al hebben via onze verbinding met de Bron. Het combineert onze energieën in een ongelooflijke kracht waarin liefde, mededogen en steun tussen iedereen tot uiting komen. Onze weg vooruit.

De enige manier om de uitdagende tijden die voor ons liggen te overleven, is door samen te zijn, samen sterk te staan in de Liefde die we zijn en die ons verenigt. Er is geen andere weg dan de weg van Liefde. De geschiedenis leert ons dat oorlog en conflicten nooit iets hebben opgelost. Integendeel, ze hebben de polarisatie alleen maar vergroot.