In deze tijden van toenemende controle door onze overheden en de private sector, waar de armoede wordt steeds meer en meer gangbaar is, is het belangrijk om gemeenschappen waar mensen elkaar ondersteunen. Of dit is een virtuele of fysieke gemeenschap, is het belangrijk om met elkaar te verbinden.
Ieder mens heeft het recht op een behoorlijke levensstandaard. Dat betekent een dak boven hun hoofd, warmte, gezonde voeding, een natuurlijke omgeving met schone grond, schoon water en schone lucht. En niet te vergeten een verzorgende sociale omgeving en gezondheidszorg.

In onze huidige wereld, zien we een afwezigheid van veel van deze aspecten. Onze bodem is vervuild met chemicaliën, ons water is verre van schoon, en de lucht die we inademen is vol van giftige chemische stoffen, enzovoort. We worden vergiftigd.

Er is een tendens om globalise alles en maak een technocratische totalitaire wereld orde, dat de gemiddelde persoon slechts een pion in het spel van de elite. De democratie bestaat niet meer; er is niet langer een stem van het volk. Technologie wordt gebruikt tegen ons, de mensen. Schaarste en angst worden gecreëerd als een middel van controle.

We willen deze positieve toekomst voor elk levend wezen, mens of anderszins. Om te kunnen ademen schone lucht, drink zuiver water, eet voedzaam voedsel en vrij zijn. Ik denk dat het antwoord op deze trend van globalisering is de lokalisatie, de richting van de lokale gemeenschappen die meer of minder autonoom. In tegenstelling tot wat we geleerd (controle door de illusie van schaarste), er is genoeg van alles in deze wereld, maar het is zeer ongelijk verdeeld. Er worden enorme onderlinge afhankelijkheid tussen de gemeenschappen, en dit vereist een hoog niveau van communicatie en interactie.

‘De grootheid van een gemeenschap is het meest nauwkeurig gemeten door het mededogen van haar leden.’

Coretta Scott King

Gemeenschappen zijn collectieven van mensen met een gemeenschappelijk doel. Een bos is een collectief van levende wezens die voortdurend op elkaar ondersteunen (zie: Het Verborgen Leven van Bomen). Je zou kunnen zeggen dat hun doel is om te blijven leven en te evolueren. Dat is hoe de natuur is geprogrammeerd.

Voor mij is die ‘mededogen’ betekent dat de zorg voor een ander. Net als in een bos planten om anderen te helpen die in moeilijkheden verkeren.

In onze sterk geïndividualiseerde samenleving, velen zijn dit vergeten. Onze buren zijn vaak anoniem; wij kennen hen, behalve voor de occasionele ‘goede morgen’ of ‘hoe ben je’, zonder te wachten op een antwoord. In essentie is dit niet onze natuur; we zijn zorgzame en liefdevolle wezens!

Binnen de gemeenschappen, kunnen we terugkeren naar onze zorgzame en liefdevolle oorsprong, maar dit vereist een aantal deprogrammering. Onze programmering is afkomstig van de instellingen die hebben de vorm van onze samenlevingen in de loop van duizenden jaren en van andere krachten, zoals reclame, en niet te vergeten onze opvoeding.

Onze ouders en verzorgers (en vele generaties voor hen) waren ook geprogrammeerd en gaf het aan ons, zonder dat we er bewust van te zijn. Het is belangrijk om te begrijpen dat ze goed hun best gedaan! Het is niet hun schuld. Het is onze taak om te gaan met de schade en genezen, zodat de programmering stopt met deze generatie van mensen.

In essentie zijn we al deel uit van een gemeenschap, de wereldwijde gemeenschap van Mensen. We zijn met elkaar verbonden, maar de meeste van ons hebben verloren het vermogen om te voelen van die verbinding.

Het is tijd om te herstellen van onze onderlinge verbindingen in de lokale gemeenschappen waar we zorg voor en ondersteuning van elkaar uit pure liefde, de wezens die we zijn.