In deze tijden van toenemende controle door onze overheden en de private sector, waar armoede steeds meer gangbaar is, is het belangrijk om gemeenschappen te hebben waar mensen elkaar ondersteunen. Of dit een virtuele of fysieke gemeenschap is, het is belangrijk om met elkaar te verbinden.
Ieder mens heeft het recht op een behoorlijke levensstandaard. Dat betekent een dak boven hun hoofd, warmte, gezonde voeding, een natuurlijke omgeving met schone grond, schoon water en schone lucht. En niet te vergeten een stimulerende sociale omgeving en gezondheidszorg.

In onze huidige wereld zien we een afwezigheid van veel van deze aspecten. Onze bodem is vervuild met chemicaliën, ons water is verre van schoon, en de lucht die we inademen is vol van giftige chemische stoffen, enzovoort. We worden vergiftigd.

Er is een tendens om alles te globaliseren en een technocratische totalitaire wereldorde te creëren waarin de gemiddelde persoon slechts een pion is in het spel van de elites. Democratie bestaat niet meer; er is geen stem van het volk meer. Technologie wordt tegen ons, het volk, gebruikt. Schaarste en angst worden gecreëerd als middel om controle uit te oefenen.

We willen deze positieve toekomst voor elk levend wezen, mens of anderszins. Om schone lucht te kunnen inademen, zuiver water te kunnen drinken, voedzaam voedsel te kunnen eten en vrij te zijn. Ik denk dat het antwoord op deze trend van globalisering lokalisatie is, een verschuiving naar lokale gemeenschappen die min of meer autonoom zijn. In tegenstelling tot wat ons wordt geleerd (controle door de illusie van schaarste), is er genoeg van alles in deze wereld, maar is het zeer ongelijk verdeeld. Er zal een enorme onderlinge afhankelijkheid tussen gemeenschappen ontstaan, en dit vereist communicatie en interactie op hoog niveau.

‘De grootheid van een gemeenschap is het meest nauwkeurig gemeten door het mededogen van haar leden.’

Coretta Scott King

Gemeenschappen zijn collectieven van mensen met een gemeenschappelijk doel. Een bos is een collectief van levende wezens die elkaar voortdurend ondersteunen (zie: Het verborgen leven van bomen). Je zou kunnen zeggen dat hun doel is om het leven voort te zetten en te evolueren. Zo is de natuur geprogrammeerd.

Voor mij betekent ‘medelevend handelen’ voor elkaar zorgen. Net als in een bos ondersteunen planten elkaar wanneer ze het moeilijk hebben.

In onze sterk individualistische samenlevingen zijn velen dit vergeten. Onze buren zijn vaak anoniem; we kennen ze niet, behalve dan af en toe een ‘goedemorgen’ of ‘hoe gaat het’ zonder op een antwoord te wachten. In wezen is dit niet onze aard; we zijn zorgzame en liefdevolle wezens!

Binnen gemeenschappen kunnen we terugkeren naar onze zorgzame en liefdevolle oorsprong, maar daarvoor is enige deprogrammering nodig. Onze programmering is afkomstig van de instellingen die onze samenlevingen gedurende duizenden jaren hebben gevormd en van andere krachten zoals reclame, om nog maar te zwijgen van onze opvoeding.

Onze ouders en verzorgers (en vele generaties voor hen) waren ook geprogrammeerd en hebben dit aan ons doorgegeven, zonder dat we ons daarvan bewust waren. Het is belangrijk om te begrijpen dat ze hun best hebben gedaan! Het is niet hun schuld. Het is onze taak om de schade aan te pakken en te genezen, zodat de programmering bij deze generatie stopt.

In wezen maken we al deel uit van een gemeenschap, de wereldwijde gemeenschap van mensen. We zijn met elkaar verbonden, maar de meesten van ons zijn het vermogen kwijtgeraakt om die verbondenheid te voelen.

Het is tijd om onze onderlinge verbondenheid in lokale gemeenschappen te herstellen, waar we uit pure liefde voor elkaar kunnen zorgen en elkaar kunnen steunen, als de wezens die we zijn.